• Europa
• Internationaal

• inloggen

***

I look back on serving a 30-day course at Dhamma Padhāna as possibly the best 30 days of my (this) life so far. It was a truly invaluable experience, where I gained a lot of insight in myself, and learned to apply the technique on a much deeper level than before.

The learning curve that stood out the most to me is in relation to mettā, as well as to the insight in the changing nature of things/impermanence on different levels.

We had a hard and efficiently working team of six, so we could take time off every third day. This brought small variations in moods and states of mind, (for instance people were somewhat more sensitive the day after their day off meditating in silence, and more relaxed while back into the tasks the following day). The length of the time together made these fluctuations observable within myself and (from my perspective) also noticeable in others. It made my awareness of impermanence and anattā stronger, and empathy (mettā) appeared more naturally.

Naturally some personalities are more in line with ourselves than others, but I came to notice that even that is impermanent. Working for such an extended period of time with mettā (both during mettā sessions in the evenings as well as during service, when difficulties arose) meant that I truly came to love all of my kitchen colleagues equally.

Not only did serving a 30-day course help to strengthen my daily practice, I gained a lot of insight and (even more) willingness to keep practising to apply Dhamma in daily life.

***

I was very fortunate to be able to attend three 30-day courses over three years at Dhamma Padhāna: the first and last sitting, with the service in between. Working together to serve others in a small working environment (the temporary kitchen) certainly provided me with an opportunity to examine my own practice in action. And somehow, in the midst of occasionally intense group dynamics, Dhamma helped us all to serve the students smilingly, deepening our practice into the bargain.

***

I served a 30-day course in Dhamma Padhāna in December 2015. One probably should not and cannot evaluate the path in this way, but I often think of it as the most beneficial step I have made on the Dhamma path so far. It was, for sure, a wonderful experience.

Being sealed off from the world for 30 days, attending to the slow and peaceful routine of the Dhamma campus, watching the string of students queuing for their food, quiet, with their heads bowed; spending time between the meditation hall, the kitchen and the little ensuite room in which I slept, washed and read Dhamma books. I am definitely not ready to renounce striving and aspirations of lay life, but these 30 days were probably very close to what I imagine a monastic life would be, and—if I were to become a nun—it would be largely because of that service and its immense benefits.

Thirty days of working with the precepts of pure sīla, the practice of noble speech, and having more time than at the regular 10 days of service, but without the intensity of the 10-day course, resulted in more space and opportunity to take these practices deeper. Mr. Goenka very clearly teaches us that the practice of sīla is the very base of our whole practice. However, I still think that we see it more as an introduction, a necessary training before we can practise something that will give us really good results. I am convinced that the deeper practice of sīla, which is possible on a 30-day course, brings wonderful results itself.

My devotion to the practice of Vipassana comes mainly from the wonderful results I keep getting from it, but also from the intellectual understanding and fascination with the teaching of the Buddha, of which I come across confirmation all the time in daily life and practice. However, I notice more and more that there are things on the path that clearly have a profound effect on me, and that I cannot grasp, understand nor explain. Being for an extended period of time on Dhamma land, at Dhamma Padhāna in a closed off, pure atmosphere of Dhamma is one of those things.

One of the many wonderful things I experienced while serving is the practice of mettā. Apart from the reliable and comforting servers’ mettā sessions at the end of the day, I also often noticed how all the challenging negativities that appeared on the mind during the day of service—the annoyance or envy “towards” this or that fellow server—became more clearly balanced and often disappeared, overcome by the general positive feeling of really liking those faces in the kitchen, wishing them well and being grateful for yet another afternoon with them (or—at last—a day off!). A longer course gives an opportunity to experience this “liking” even deeper, and to observe the challenging animosities arising… (and passing).

Over and above all I experienced the feeling of gratitude for the place, the opportunity and the technique. The entire campus, I felt, was made out of people’s kindness and goodwill. It was visible in detailed instructions in the kitchen, carefully designed spaces and routines, the pillow under my head and the heads of so many people every night, but also in the hard and patient work of the students whom we were serving.

Every single step we take on the path is wonderful, beneficial and important; spending 30 days serving on a Dhamma course is a step full of impact that I recommend to everyone, at any opportunity.

May all beings be happy.

***

_{Terug naar boven.}

***

J’ai eu la chance de servir un long cours à Dhamma Padhāna. Cette expérience m’a enrichie à différents niveaux, par sa « séclusion » bienfaisante.

Le rapport prolongé avec les autres servants m’a rappelé des traversées en voilier, riches en interactions et en entraide dans les moments de fatigue. Nous avons eu le gel, nous avons eu la neige sur plusieurs jours… de beaux défis !

Les échanges approfondis avec les enseignants et la sensation d’avoir touché le bouton ‘pause’ par rapport à l’enchaînement des événements de ma vie. Rares sont les occasions de pouvoir se placer ‘hors du temps’, dans un service qui chez moi a développé beaucoup de gratitude envers la Vie, le Dhamma et la Sangha.

La conscience d’être un outil en faveur du travail des étudiants dans la continuité, sur ces 30 jours, m’a sincèrement emplie de reconnaissance. Je conseille l’expérience qui fait grandir sur le chemin, pas à pas, jour après jour...

***

J'ai servi plusieurs longs cours dont trois à Dhamma Padhāna. Si l'occasion se présente à nouveau, j'y retournerai sans hésiter !

Si je devais résumer en seul mot, je choisirais "inspiration".
Chaque long service a été extrêmement inspirant, pour continuer à pratiquer, à s'impliquer, à progresser et grandir dans le Dhamma ; chaque service a contribué à renouveler efforts et saddhā.

Le service d'un cours quel qu'il soit, exactement comme le dit Goenkaji, c'est la joie de servir les autres.
Mais les servants n'en sont pas moins des étudiants ; chaque service est un nouvel entraînement. Se fortifier dans le Dhamma, observer ses défauts et ses qualités, travailler à se débarrasser des premiers et à développer les secondes.

Servir un long cours c'est comme un entraînement qui dure plus longtemps - avec tout ce que cela implique, et donc parfois des moments difficiles (en tout cas pour moi !), il est important de ne pas l'ignorer - et c'est cela qui décuple son efficacité.

Ce qu'il y a de plus à Dhamma Padhāna : c'est un centre de méditation principalement dédié aux longs cours, c'est un cadre particulièrement propice et bienveillant, tant de la part des étudiants que des autres servants. Et puis, tout est là pour que ce long entraînement se passe dans les meilleures conditions : confort matériel (chambre individuelle), intellectuel (une bibliothèque du Dhamma fournie - livres, films et discours audio) et spirituel (la présence et la disponibilité des enseignants, l'atmosphère studieuse portée par les étudiants, la pagode).

C'est une grand chance de pouvoir servir un long cours à Dhamma Padhāna, la chance de consacrer tout ce temps à progresser dans le Dhamma.

***

***

_{Terug naar boven.}

<hr/>

***

Serví un curso de 30 días en Dhamma Padhāna y fue una experiencia muy importante en mi vida. El centro y el servicio está adaptado al tipo de cursos que se realizan y permite a los servidores tener tiempo para practicar la técnica con mucha consciencia en todo momento. Cuando coincido con algún meditador que dispone de tiempo, suelo recomendarle que aproveche la oportunidad de servir en un curso largo en Dhamma Padhāna.

***

***

***

_{Terug naar boven.}

<hr/>

***

Ik heb twee 20daagse cursussen gediend. Ik vond het een cadeau, bij te mogen dragen aan het feit dat studenten hun meditatie kunnen verdiepen, en hen daarbij te mogen helpen waar ik kon.
Ik had het gevoel, dat ik door een lange cursus te dienen een beetje van mijn eigen "schuld" van dankbaarheid kon aflossen voor de lange cursussen die ik heb mogen zitten. Deze "schuld" voelt voor mij dieper als die van een 10daagse cursus.
Het heeft mijn begrip van Dhamma en van het dienen van de Dhamma verdiept. Het is geweldig!

***

Ik heb zelf 3 keer gediend op een lange cursus: 2 keer als manager en 1 keer in het keukenteam. Beide zijn heel verschillend. Als manager sta je dichtbij de studenten en raak je meer afgestemd op hun meditatie beoefening. In het keukenteam is er een andere dynamiek en heb je meer interactie met je mede dienders. Als lid van het keukenteam heb je om de paar dagen een vrije dag en een relax dag (dat zijn dagen dat je alleen komt om te helpen met opruimen). De manager heeft over het algemeen geen vrije dagen, maar kan wel meer zijn eigen dagritme bepalen.

Padhāna is een heel rustig centrum. Het is alsof je bovenop een berg zit en je haast niemand tegen komt. Gedurende een cursus komt er elke dag een busje met het warme eten voor de lunch. Dat is het, verder komt er niemand binnen. Het warme eten wordt in het centrum ernaast bereidt door mensen die bij Dīpa aan het dienen zijn. Dit zorgt ervoor dat het dienen in de keuken van Padhāna ook een stuk rustiger is. Er is geen deadline stress. Alleen wat salades en dergelijke bereiden, de eettafels klaar maken en na afloop wat schoonmaakwerk.

De keren dat ik heb gediend was het voor of na het zelf zitten van een cursus. Dit vind ik een fijne manier om te dienen. Als je dient voordat je zit, raak je de ruis van de buitenwereld vast kwijt. Als je eigen cursus dan begint, is het al rustiger geworden van binnen. De overgang naar de buitenwereld na een lange cursus kan een aardige stap zijn en daarom vind ik het vooral fijn om eerst te zitten en daarna te dienen. Maar dit is voor iedereen anders.

Ik raad dienen op een lange cursus niet aan iedereen aan. Je moet zelf wel enige stabiliteit hebben in je beoefening. Daarmee bedoel ik dat je moet beseffen dat als er negativiteit bij je opkomt, dat je in jezelf kijkt waar dat door komt. Als je de schuld bij anderen gaat leggen, dan is een paar weken doorbrengen in zo’n klein keukentje geen pretje. Ook niet voor de anderen. Als je dat inzicht al redelijk hebt ontwikkeld, dan is Padhāna een hele fijne plek om te dienen. De stilte die in de loop van de tijd er is gegroeid, de toewijding van de studenten, een kamer met eigen badkamertje, de pagoda om te zitten, het rustige ritme van het dienen. Voor mij meerdere redenen om terug te komen.

***

_{Terug naar boven.}